Midlife Crisis informatie

Algemeen => Onze dagelijkse MC belevenissen => Topic gestart door: Nonna op 26 januari 2018, 09:58:39 am

Titel: Hoe dubbel kun je je voelen.
Bericht door: Nonna op 26 januari 2018, 09:58:39 am
Lieve allemaal,

Hoe dubbel kun je je voelen? De laatste tijd komen er steeds meer herinneringen naar voren over hoe fijn mijn mc-er en ik het samen hebben gehad, wat voor leuke dingen we hebben gedaan, wat voor mooie momenten er waren en hoeveel liefde er was. Die momenten zijn voorbij en dat maakt me erg verdrietig. Tegelijkertijd ben ik zo ontzettend blij en gelukkig op dit moment, gelukkig met de nieuw verworven vrijheid die ik heb, gelukkig met het herontdekken van mezelf, de persoon die ik ben, de vrolijke en zelfstandige meid. Die zelfstandigheid was ik in de loop van de jaren kwijt geraakt, op het laatst heb ik bijna niets meer gedaan zonder mijn mc-er te vragen. Ik vermoed dat dit is geweest om hem toch maar steeds het gevoel van onmisbaarheid te geven. Dit is, achteraf gezien, niet goed geweest. Niet voor hem, maar zeker ook niet voor mij. Als ik eerder mijn eigen zelfstandigheid had laten zien, dan was hij misschien wel eerder in mc geraakt, misschien ook niet, wie het weet mag het zeggen. In ieder geval, hervind ik mijzelf nu weer en daar word ik blij van.
Dan is daar aan de andere kant het verdriet over wat geweest is en niet meer is. Het besef van alles wat hij de afgelopen jaren heeft gedaan en gezegd en hoe kwetsend dat is geweest. Maar ook daar komt dan weer de begripvolle Nonna naar voren, omdat ik er van overtuigd ben dat hij zichzelf echt helemaal volledig kwijt is en te bang is om op zoek te gaan naar de oorzaak daarvan. In dat opzicht heeft deze hele mc-k-situatie mij wel geholpen om mijn eigen angsten aan te pakken. Ik kan heel goed alleen zijn en ik red het prima in mijn eentje zonder mijn mc-er. Ik ben weer gelukkig, maar ook het verdriet is er en dat voelt erg dubbel.

x Nonna
Titel: Re: Hoe dubbel kun je je voelen.
Bericht door: Nance op 26 januari 2018, 11:16:47 am
Zo herkenbaar , Nonna!

Zelfs vannacht is er dan even een flash back “ hoe ik tegen hem aankroop”.
Soms zeg ik dan hard op “ kappen nu “ tegen mezelf.
Ook ik zie me zelf , “ groeien”, leuk persoon zijn . Ik heb veel geleerd ; de afgelopen bijna twee jaar.
Ik zelf zit nog in de financiële scheiding dus kan ook nog niet volledig loslaten en er beginnen voor mijn kids wat “ scheuren “ te ontstaan in het nieuwe samengestelde gezin . Dat vind ik super moelijk v mijn kids , dus kan nog niet altijd “ loslaten “.

Al met al ; wees trots op jezelf , doe ik nl ook.




Titel: Re: Hoe dubbel kun je je voelen.
Bericht door: Emmetje op 26 januari 2018, 16:44:49 pm
@Nonna: pijnpunten en verdriet zullen er altijd blijven. Wij hebben hier immers niet om gevraagd; het is ons overkomen. Maar de vrijheid en de eigenwaarde die je ervoor terug krijgt zijn ook veel waard. Ik heb mezelf niet echt weggecijferd en was wel zelfstandig, maar hield wel altijd heel veel rekening met mijn man en mijn dochter. Nu kies ik voor mezelf en doe ik alleen nog wat ik wil en leuk vind. Ik ben gelukkig met mijn vriend, maarxvoel dat ik ook alleen gelukkig kan zijn. En dat voelt goed. Ik denk dat wij uiteindelijker gelukkiger zullen zijn dan onze mc'ers die op zoek gingen naar hun eigen geluk en dat in veel gevallen nog niet hebben gevonden (ook al laten ze de buitenwereld geloven van wel). We komen er wel!
Titel: Re: Hoe dubbel kun je je voelen.
Bericht door: Nonna op 27 januari 2018, 14:58:05 pm
@Nance, ik zit ook nog midden in de scheiding en ook het huis moet nog verkocht worden. Ik hoop dat ik daarna los van hem ben, maar als ik veel verhalen lees zou dat nog wel eens niet het geval kunnen zijn, hoewel hij met zijn ex ook nagenoeg geen contact had, zelfs niet over hun kinderen en die waren destijds nog klein. Inmiddels zijn die kinderen volwasse en heeft hij daar geen contact meer mee. Onze oudste zoon ziet en spreekt hij nagenoeg nooit, alleen met de jongste heeft hij ni g wel eens contact, maar de jongste doet zelf ook wel zijn best om een connectie met zijn vader te hebben. Ik ben alleen wel bang dat als hij ouder wordt dat ook het contact met hem weg valt. Het lijkt wel of mijn mc-er het contact met oudere kinderen niet aan kan. Ik vind dat erg sneu en verdrietig voor alle partijen, maar het is mijn taak niet om ervoor te zorgen dat het contact blijft. Ook al vindt men vanuit de wetgeving blijkbaar dat je elkaar als ouders zijnde altijd moet helpen, ik heb 20 jaar lang mijn best gedaan en dit is mijn dank, ik ben er wel klaar mee.

@Emmetje, ik vrees inderdaad wel dat die pijnpunten blijven en dat vind ik ergens wel jammer, want ik heb er geen behoefte aan om steeds geconfronteerd te worden met dit verlies en verdriet en de pijn die hij mij de afgelopen jaren heeft gedaan, maar helaas hoort ook dat stuk bij mijn leven. Gelukkig kan ik wel oprecht genieten van al het moois in mijn leven en heeft dat steeds meer de overhand.