Midlife Crisis informatie

Algemeen => Vragen en opmerkingen => Topic gestart door: Artep op 6 april 2018, 03:50:15 am

Titel: Behoefte aan erkenning
Bericht door: Artep op 6 april 2018, 03:50:15 am
En dan schrijf ik nu, midden in de nacht, nog een ander berichtje...
Het afgelopen jaar ben ik door een hel gegaan... ik hoef jullie niks uit te leggen. Maar darin heb ik ook mijn kracht gevonden... en zoveel mensen geven mij erkenning om hoe ik mijzelf heb teruggevonden, hoe ik gevochten heb om de kinderen stabiliteit te bieden. Zoveel mensen geven aan dat ze me zo moedig en zo sterk vinden.... maar die Midlife Crisis'er... die lijkt het niet te zien...  Hij heeft geen benul van waar ik doorheen gegaan ben, hoe zwaar het voor mij is geweest en wat het mij gekost heeft om weer overeind te komen. Zo graag zou ik juist eens van hem horen;" lieverd wat moet het zwaar geweest zijn voor jou, ik waardeer het zo dat je er nog steeds bent"...pfff maar dat is wellicht ijdele hoop. Mijn therapeut gaf ook aan dat dat voor hem bijna onmogelijk is om te zeggen omdat hij zichzelf dan nog kleiner zou voelen dan mij... en dat kan hij (nog) niet verdragen.... en toch... van iedereen in de wereld zou ik het liefst van hem horen dat hij me sterk en moedig vindt... herkenbaar?
Titel: Re: Behoefte aan erkenning
Bericht door: picapiedra op 6 april 2018, 10:47:02 am
Hoi Artep.

Zeer herkenbaar. De hel waar je doorheen bent gegaan en waarschijnlijk nog steeds door heen gaat. Ook ik krijg van heel veel mensen te horen dat ze het zo moedig vinden wat ik doe. Dat zij dit zelf niet zouden kunnen volhouden en zij heel veel respect voor mij hebben voor de manier waarmee ik ermee omga.

Maar degene van wie ik het echt wil horen. Mijn maatje mijn alles. Die lijkt het maar niet te zien. Die ziet alleen de dagen dat ik het ook even moeilijk heb. Die ziet niet hoe moeilijk het voor mij is om mijn allerbeste vriend niet te kunnen bereiken. Want van alle ellende, alle vernederingen en woede daargelaten doet dat mij nog het meeste pijn. Het feit dat ik gewoonweg haar niet meer echt lijkt te kunnen  bereiken. Honderden gesprekken heb ik met haar gevoerd. Al mijn gevoelens verteld, al haar ellende waar zij doorheen is gegaan aangehoord. Het enige is dat zij bij die gesprekken niet aanwezig was. Die voer ik in mijzelf met haar. Maar voorlopig zullen de gesprekken die ik wel met haar voer enkel over koetjes en kalfjes gaan. Zie ik haar elke avond nog weg gaan om een wandeling te maken wetende dat het in haar hoofd ook maalt. Maar waarom oh waarom kunnen wij die gesprekken niet langer met elkaar voeren. Dat gemis is voor mij het allergrootst. En ik blijf maar volhouden, hopende dat op een dag wij echt naast elkaar zitten, kijkende over de rivier, en weer echt samen kunnen huilen, lachen en praten en dromen over de vervelende tijd die geweest is, over de chaos die in haar hoofd zat en over de toekomst.
Titel: Re: Behoefte aan erkenning
Bericht door: Nonna op 6 april 2018, 11:41:16 am
Ik kan niet mee praten over het voeren van gesprekken met je mc-er, want ik kan geen gesprek voeren met mijn mc-er. Mijn mc-er en ik liggen momenteel in scheiding en na twee jaar ben ik er ook echt wel aan toe om zonder hem verder te gaan.
Wat ik wel kan zeggen is dat de mc-er voorlopig niet anders kan dan alleen op zichzelf gericht zijn. Het doet zo ontzettend veel pijn waar ze doorheen gaan en ze voelen zo ontzettend veel verwarring, dat er gewoon geen ruimte is voor andere dingen, laat staan empathie, die lijkt wel volledig weg te zijn.
En zoals overal te lezen is, zal, op het moment dat ze daar aan toe zijn, eerst nader contact worden gezocht met alles en iedereen, maar pas als allerlaatste met de partner. Omdat ze natuurlijk diep van binnen gerust wel weten hoeveel pijn ze je hebben gedaan en eigenlijk zichzelf niet kunnen vergeven voor alle pijn die ze je hebben aangedaan.
Dus, welke kant het ook op gaat, stop alsjeblieft met wachten en hopen op een verklaring of op begrip van je mc-er. Die ga je niet krijgen, in ieder geval voorlopig niet, maar misschien wel nooit, wie zal het zeggen. Hoe moeilijk ook, haal die focus af van je mc-er, bouw je eigen leven op, leg je focus op jezelf. Als ik alle verhalen zo lees dan is er een grote gemene deler tussen alle (of de meeste) partners van mc-ers en dat is, dat wij als partner mogelijk te empatisch en zorgzaam zijn en te weinig aan onszelf denken. Dus als wij iets van deze hele nare rot (zacht uitgedrukt, I know) situatie mogen leren, is het dat aan jezelf denken niet per definitie egoïstisch is, maar gewoon grote noodzaak. Wanneer de luchtdruk in een vliegtuig weg valt en iedereen een zuurstofmasker op moet, dan zul je ook eerst je eigen masker op moeten doen, omdat je anders sowieso een ander niet kunt helpen. In het echte leven is dat ook zo, zorg goed voor jezelf, anders kun je sowieso een ander niet helpen.

Sterkte lieve mensen, blijf bij jezelf.

X Nonna
Titel: Re: Behoefte aan erkenning
Bericht door: Artep op 6 april 2018, 12:58:57 pm
Dank voor jullie reacties weer! @Nonna, een verklaring heb ik van mijn partner wel gehad. Hij beschreef die drie maand van replay alsof een duistere macht van hem bezit had genomen, een soort van stress, rush, manie, waardoor hij niet anders kon dan vluchten. Hij heeft meerdere malen verteld over hoe zwart het was, hoe leeg het was, hoe hij mij elke seconde gemist had en wist dat het niet klopte wat hij deed, maar hij kon niet anders. Elke keer als hij bij die ander was wist hij; ik hoor hier niet te zijn, het voelde zo verkeerd voor hem. Misschien juist ook omdat hij zelf telkens dat besef diep van binnen ook wel had, dat hij na drie maand al rock bottom is gegaan en ook zelf naar de huisarts is gegaan met de mededeling; ik maak alles kapot, maar ik kan het niet stoppen, ik ben bang voor mijzelf.
Hij heeft in die rock bottom fase zeker excuus aangeboden (nou ja, excuus dekt totaal de lading niet natuurlijk, hij kon me amper onder ogen komen zo schaamde hij zich). Ik heb me in die fase echt door hem gehoord en begrepen gevoeld, voor zover hij dat kan. Maar vanaf het moment dat we weer samen zijn is dat anders, is hij weer geslotener... waarschijnlijk omdat daarmee de confrontatie er weer is dat hij het echt in zichzelf moet oplossen, hij heeft inzichten opgedaan, maar zijn leven is nog niet veranderd...  Ik heb juist nu zo'n behoefte aan toenadering, samen groeien, erkenning van hem, maar besef mij dat hij dat gewoon niet kan bieden... en inderdaad; dan moet ik me op mijzelf en mijn eigen leven focussen, maar ik vind dat wel lastig in combinatie met het samen wonen, leven, met de kinderen...