Aangepast zoeken



Recente berichten

Pagina's: [1] 2 3 ... 10
1
Even voorstellen / Re: En dan ga ik toch weer twijfelen...
« Laatste bericht door Nonna Gepost op Vandaag om 13:28:54 »
Wat fijn dat je zo lekker van je vakantie hebt genoten, Emmetje. En wat heerlijk ook dat je met je nieuwe vriend kunt praten over je gevoel en twijfels en alles wat daarbij komt kijken.
Tja, en wat je ex betreft, het blijven rare wezens; het ene moment willen ze niets meer met je te maken hebben en is alles jouw schuld en het volgende moment proberen ze weer aandacht te krijgen en het lijntje naar jou weer uit te zetten. Je kunt het niet volgen en volgens mij doen we er goed aan om dat ook maar niet meer te proberen. Het enige wat er dan gebeurt is dat we toch weer teleurgesteld gaan worden, want die rock bottom wordt misschien wel nooit bereikt. Daarnaast, al zouden ze die wel bereiken, dan nog kun je je afvragen of je nog wat met hem zou willen.

Geniet van deze heerlijke zomerdagen in eigen land en van je vriend.

X Nonna
2
Even voorstellen / Re: En dan ga ik toch weer twijfelen...
« Laatste bericht door Emmetje Gepost op 19 april 2018, 18:16:21 pm »
Lieve allemaal, ik ben net terug van een heerlijke vakantie op Cuba en heb, ondanks de gebrekkige wifi daar, jullie verhalen gelezen en met jullie meegeleeft. Het blijft ook mij dus bezig houden en ik moet eerlijk zeggen dat ook ik weer even een dipje had tijdens de vakantie. Allereerst heb je natuurlijk de tijd om na te denken, maar het was ook een confrontatie met de situatie zoals die nu is. Ik moest ontzettend wennen aan mijn nieuwe vriend en mistte op de een of andere manier toch het oude vertrouwde. Gelukkig kan ik er met mijn nieuwe vriend heel goed over praten en begrijpen we elkaars pijn. Ik denk dat we hierdoor zelfs nader tot elkaar zijn gekomen. We hebben enorm genoten en hebben het goed samen. Tijdens mijn vakantie kreeg ik een appje van mijn mc'er dat hij het gevoel had dat hij onze dochter (20) nu oovoedt en dat ik alleen de lusten heb en niet de lasten. Ik moest hier eigenlijk wel om lachen. Toen hij net weg was had ik namelijk precies hetzelfde gevoel. De eerste maanden woonde onze dochter toen bij mij en dat viel niet mee. Ze was enorm aan het puberen, zette zich tegen mij af en had weinig compassie met mij (net als hij). Na enkele maanden heb ik aangegeven dit niet te trekken en dat het mij beter leek als mij dochter (tijdelijk) bij haar vader ging wonen zodat ik overeind kon blijven en e.e.a. in alle rust kon gaan verwerken. Mijn dochter heeft in de tussentijd op kamers gewoond i.v.m. stage, maar is daarna weer vij haar vader gaan wonen. Ook omdat ze bij hem alle vrijheid heeft (studentenhuishouden) en ze dan dicht bij haar opleiding, sportvereniging en vriendje woont. In november heeft mijn mc'er als eens een app gestuurd dat hij het niet meer trok en dat hij had gezegd dat ze maar eigen woonruimte moest gaan zoeken. Ik heb toen gevraagd of ik met haar zou praten, maar daar heeft hij niet op gereageerd. Ik heb er verder niets meer over gehoord. En nu dus deze app. Dit keer heb ik als antwoord gegeven dat ik zijn gevoel herken van de periide dat de rollen omgedraaid waren. Op mijn vraag wat hij van mij verwacht, zei hij dat hij dacht er weinig aan te kunnen veranderen maar dat hij zijn gevoel met me wilde delen. Op mijn vraag of het dan misschien tijd wordt dat onze dochter op kamers gaat wonen heeft hij niet meer gereageerd. Bizar. Ik weet niet zo goed wat ik hier mee moet, maar heb de indruk dat hij door mijn altijd-goed strategie (begrip tonen en vriendelijk blijven) in de war raakt. Hij wilde vrij en onbelemmerd leven en komt er nu achter dat ik degene ben die meer vrijheid heeft dan hij. En dat hij het daarom nodig vond om me tijdens mijn vakantie zo'n app te sturen. Ik weet niet wat ik ervan moet denken, maar vind het wel rare acties. Dit wilde ik even met jullie delen 😉
3
Vragen en opmerkingen / Re: Mijn mc-er gedraagt zich als een kleuter
« Laatste bericht door Nonna Gepost op 19 april 2018, 11:24:53 am »
Ik zit hier momenteel met een convenant wat van geen kant klopt en dan krijg ik van mc-er bericht dat ik alleen maar probeer allerlei financiële zaken buiten het convenant om te regelen en dat het convenant is opgemaakt volgens de wettelijke normen. UUhhm volgens mij probeer ik het juist binnen het convenant te regelen, maar hé, wie ben ik, blijkbaar ben ik de gek hier.
Super vermoeiend; huis is verkocht, ik kan geen kant op zonder het convenant, maar ik wil ook niet een convenant gaan tekenen wat niet klopt. pffff wat een doffe ellende is dit zeg
4
Vragen en opmerkingen / Re: Mijn mc-er gedraagt zich als een kleuter
« Laatste bericht door again Gepost op 19 april 2018, 08:27:24 am »
zooo herkenbaar
hij wil scheiden, hij verhuisd, hij plundert de rekening, hij leeft gelijk god in frankrijk, hij heeft een relatie met zijn soulmate...
en toch, hij kan me niet lossen, hij moet mij steeds uitdagen, hij moet mij steeds beledigen, hij geeft mij van alles de schuld, hij neemt voor niets de verantwoordelijkheid

het is zooo vermoeiend
ik ben op
5
Even voorstellen / Re: mijn verhaal
« Laatste bericht door ester Gepost op 16 april 2018, 21:03:17 pm »
Ik ben nu sinds een paar dagen begonnen met medicatie. Dat is zo fijn! de boosheid en het verdriet zitten er nog wel maar de allesoverheersende paniek, de schaamte  en de vernedering zijn wat minder.
Eigenlijk komt deze vraag nu  pas in me op: voelen de mc'ers geen enkele schaamte over hun gedrag? Of komt dat pas als ze wakker worden? Ik vind het ineens zo bizar dat je na 30 jaar je vrouw verlaat en 2 kinderen pijn doet om bij een andere vrouw te zijn- van de een op de andere dag en dat dan normaal vindt? Of voelen ze dit diep vanbinnen toch? Ik kan er zoo niet bij met mn verstand...
6
Even voorstellen / Re: Iedereen gaat door ...
« Laatste bericht door Mies Gepost op 14 april 2018, 11:07:32 am »
Thanks allemaal! Aan het aftellen, vanavond komt de dochter terug van haar vijfdaagse bij de papa ... stiekem hoop ik dat ze me heel hard gemist heeft. Ik haar in ieder geval wel, waren lastige dagen ...
7
Even voorstellen / Re: Iedereen gaat door ...
« Laatste bericht door ester Gepost op 11 april 2018, 19:04:41 pm »
hoi mies,
ja ik lees mee. en leef mee!!
inderdaad even die plaid op de bank! heb ik vanmiddag gedaan! al is het maar even een uurtje- voor jou!!
soms moeilijk idd daaraan toe te geven want we moeten sterk zijn. maar dat hoeven we helemaal niet!! niet de hele tijd iig. het is er gewoon, hoe k** ook. zorg goed voor. jezelf!
dat kan nu even gewoon een stuk chocolade zijn met een tv programma... wees niet te hard voor jezelf! sterkte!!
8
Even voorstellen / Re: Iedereen gaat door ...
« Laatste bericht door Nonna Gepost op 11 april 2018, 18:46:49 pm »
Het blijft moeilijk, Mies,  maar je komt er stede eerder doorheen. Maar ja, dat is leuk gezegd, maar dat is toekomst muziek, daar heb je nu niks aan. Ga jij maar lekker met je plaidje op de bank zitten, die momenten zijn ook heel belangrijk.
Fijn dat je meer kunt gaan werken, het is niet zoals we het ooit voor ogen hadden, maar we komen er allemaal wel en ons leven zal stralen van oprecht geluk, daar waar de mc-ers steeds weer op zoek zijn.

X Nonna
9
Even voorstellen / Re: Iedereen gaat door ...
« Laatste bericht door Mies Gepost op 11 april 2018, 18:36:14 pm »
Grrr, zit ik tips rond te strooien en even later zak ik zelf weer in elkaar van ellende. @Ester, als je dit leest, een doodgewone huilbui wil ook wel eens helpen. Heb er zonet één gehad, zo één waarvan je denkt, hier kom ik niet meer uit.  En dan kom ik maar weer hier op het forum mijn verdriet van me afschrijven.  Net de goedkeuring van het bod op ons huis getekend en ik mis mijn dochter zo hard dat het pijn doet.  Ik haat hem zo momenteel omdat hij me dit aandoet. Jammer dat we allemaal zo ver van elkaar wonen. Ik zou jullie live-steun als mede-mc-partners goed kunnen gebruiken ...

@Gisela Goed dat jouw kinderen al wat ouder zijn, zodat ze hem kunnen doorzien. Ik kijk al uit naar als mijn dochter ook wat ouder is en meer kan begrijpen. Alhoewel ik soms de indruk heb dat ze nu al dingen door krijgt. Het is zo een slimmerdje ...

@Nonna Dat voortdurende spelletje van aantrekken en afstoten moet voor de kinderen inderdaad niet gemakkelijk zijn.  Ik vraag me al af hoe het hier zal evolueren, hij met zijn dochter. Of er ook zo een periode zal komen dat hij zich van haar afkeert. Ik kan het me bijna niet voorstellen want ook al is het zonder veel gevoel, hij blijft plichtsbewust naar haar toe. Hij blijft doen wat hij denkt dat er van hem verwacht wordt, dat doet hij al heel zijn leven. Trouwens, de buitenwereld zou wel eens kunnen denken dat hij een slechte vader is.
Ik heb nu al dagen dat ik denk, ik verdien veel beter en ik ga gewoon verder mijn eigen leven leiden. Eigenlijk heb ik hem voor niets meer nodig. Gisteren vernomen op het werk dat ik meer uren krijg dus zelfs als hij weigert iets te betalen, ik red het wel. Alweer een zorg minder en toch wist ik niet of ik moest lachen of huilen. Ik vind het niet erg om meer te werken, ik heb lieve meelevende collega's en thuis zit ik toch maar te zitten, maar toch ... het is weer zo een stap verder weg van hem. Mijn eerste reactie was zelfs een seconde lang, dat moet ik hem vertellen, hij zal blij zijn ... En toen viel het weer als een blok op me, ik kan hem niets meer vertellen  :-[.

Ach, ik ben weer een beetje aan het zagen. Leve het forum! Zal wel komen doordat mijn dochter niet bij me is en door de verkoop van het huis. Ik ga me vlug een warme chocolademelk maken en ik kruip onder mijn dekentje voor de televisie!

10
Even voorstellen / Re: mijn verhaal
« Laatste bericht door Mies Gepost op 11 april 2018, 15:28:33 pm »
Hoi Ester,

Rond de periode van nieuwjaar heb ik op aanraden van de huisarts ook een tijdje dagelijks kalmeringsmiddelen genomen. De pesterijen en vernederingen waren toen het ergst en het was dat of er onderdoor gaan. Ik had toen ook zware paniekaanvallen en ik weet niet wat ik zou gedaan hebben zonder die pilletjes ... Momenteel neem ik ze nog af en toe maar alleen nog maar op hele zware momenten, soms een of twee per week, soms een hele week niets. Antidepressiva werd mij ook aangeraden maar mijn hemelse schrik om afhankelijk te worden van teveel medicatie, hield mij tegen.

Het helpt bij mij om niet te ver meer vooruit te kijken en de dingen dag per dag te nemen (het lukt me ook nog niet altijd hoor). Ik was steeds bezig in mijn hoofd met hoe het nu verder moest, ga ik mijn kind minder zien, welke gevolgen gaat dit hebben voor haar, ga ik het financieel kunnen redden, hoe moet het met huis, ... ik stond soms echt te hyperventileren. En inderdaad naar buiten gaan helpt. Met de dochter boodschappen doen of naar de speeltuin of het zwembad ... Of zonder de dochter, mijn loopschoenen aantrekken en een eindje gaan lopen. Of me eens goed afreageren, heb ooit zijn campingmatrasje waar hij elke nacht op komt slapen, van de trap gegooid, ik had veel zin toen om hem er achterna te gooien maar ik heb me gelukkig kunnen inhouden. Ik reageer me dan maar af op een oud badkamerkastje, dat heeft ondertussen al enkele deuken omdat ik er af en toe eens een flinke trap tegen geef, ik doe maar net alsof hij het is  :boos_03: Kan zo deugd doen!
Pagina's: [1] 2 3 ... 10