Aangepast zoeken



Auteur Topic: help  (gelezen 191 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

  • Bekend
  • **
  • Berichten: 22
help
« Gepost op: 1 april 2018, 11:38:38 am »
hoi allemaal.
ik heb het heel even erg moeilijk. nu 2 maanden na de bom en een mediator is al uitgezocht...
mijn mc’er gaf direct na de bom de optie om als ouders bij elkaar te blijven voor de kinderen maar dat hij wel een relatie met zijn sm wilde hebben. ik heb dit direct van de hand gewezen.
nu hebben we gisteren een hele fijne dag gehad met de kinderen en sinds tijden een gezellige avond met zn tweeen. we hadden al een poosje kaartje voor een uitje en hebben besloten dat door te laten gaan. hij heeft ook gisteren hier geslapen op de logeerkamer zoals afgesproken. vanochtend paasontbijt met zn allen.
hij is nu weg en ik zit te huilen. ineens vraag ik me af of ik toch voor de kinderen die optie niet open moet laten, zodat zij in hun eigen huis en met hun eigen ouders kunnen opgroeien. ik weet eerlijk gezegd ook niet of ik dat kan opbrengen, maar het alternatief: dat ik ze de helft van de week niet ga zien is onverteerbaar nu. en dan in een sociale huurwoning zonder inkomen. moet ik ze die kans geven? en mijn mc’er de kans en tijd geven om te ontwaken voordat hij alles stuk maakt?
ik moet zoo hard huilen nu en weet het even niet meer. help me alsjeblieft

  • Abonnee
  • *
  • Berichten: 379
    • Bom: 31 maart 2016
Re: help
« Reactie #1 Gepost op: 1 april 2018, 13:56:02 pm »
Lieve Ester,

Wat is het toch hard. Door jullie gezellige dag en avond gisteren en het ontbijt vanmorgen krijg je ongewild toch weer hoop, maar geloof mij, dit zijn de zg valse verzoeningen. Ik heb er genoeg gehad om te weten dat je daar heel ongelukkig van gaat worden. Keer op keer krijg je klap op klap, want hij gaat zijn sm niet opgeven, maar kan evengoed huisje, boompje beestje met jou spelen, is dat echt wat je wilt?!
Hoe moeilijk het ook is, het is uiteindelijk voor je kinderen beter wanneer jij gelukkig bent, alleen dan kun je ze de stabiele basis geven die ze nodig hebben, die krijgen ze niet als jij de speelbal van hun vader bent.
Dit klinkt misschien hard, en misschien zelfs makkelijk gezegd, maar geloof mij, ik zit al twee jaar in deze situatie, ik heb 1 1/2 jaar keihard gevochten voor mijn huwelijk en gezin en zelfs toegestaan dat hij zijn "vriendschap" met de sm kon behouden, maar het werkt niet. Hij wil toch niet blijven en ik word er niet gelukkiger van, sterker nog, het maakte me kapot.
Nu heb ik de beslissing genomen om voor mijn eigen geluk te kiezen, dat is niet direct met een andere partner, maar dat is alleen verder met mijn kinderen.
Mijn huis is verkocht en ik heb nog een half jaar de tijd om een andere woning te zoeken voor mij en de kinderen en dat is een hele moeilijke opgave. Sociale huurwoningen zijn nagenoeg niet beschikbaar, maar toch ben ik heel blij met deze beslissing. Het komt vast goed met woonruimte, daar vertrouw ik op, de kinderen en ik verdienen dat. En eindelijk kan ik dan rust vinden in mijn leven en dat is niet alleen goed voor mij, maar ook zeker goed voor mijn kinderen.
En zo zal het ook bij jou zijn. Dit is een vreselijke moeilijke periode, maar bij elkaar blijven voor de kinderen is absoluut geen optie, je gaat er echt aan kapot, tenzij je het geen probleem vindt als hij bij jou het perfecte gezinnetje speelt, maar verder alles met zijn sm deelt; ik kon dat in elk geval niet.

En met die mediator moet je ontzettend voorzichtig zijn. Met een mc-er bij een mediator zitten vergt al je kracht, want jij zult voor jezelf en je kinderen op moeten komen. Je mc-er denkt alleen maar aan zichzelf en als je net zo'n slechte mediator hebt als dat ik heb, dan gaat die gewoon mee in de waanzin van je mc-er, want die mc-er's kunnen zo bizar overtuigend zijn.

Veel sterkte. Hou vol en probeer in je eigen kracht te staan. Je mc-er denkt totaal niet logisch en rationeel en is alleen maar met zichzelf bezig.

liefs van Nonna

  • Abonnee
  • *
  • Berichten: 16
    • Bom: Augustus 2017
Re: help
« Reactie #2 Gepost op: 1 april 2018, 16:48:38 pm »
Hoi Ester,

Ik kan het antwoord niet voor je geven. Wel kan ik je zeggen, net als Nonna, dat het heel erg zwaar is. Ook hier wilde mijn vrouw direct bij de BOM voorstellen om een half jaar uit elkaar te gaan, maar toch in 1 huis te blijven wonen. Ik zei direct dat dit voor mij ondraaglijk zou zijn aangezien ik dan veel te jaloers zou worden. Later in het gesprek van de BOM kwam de aap uit de mouw en bleek zij al een SM te hebben. Nog een week wilde zij nadenken wat zij wilde doen, maar haar uitkomst was al lang bepaald. Na een week gingen wij om en om in het huis slapen en was ik aan de kant gezet voor SM.

Dit heeft zo een 2 maand geduurd, welke voor mij echt een hel waren. Veel woede, beschuldigingen en vernederingen van haar kant. Na 2 maanden vroeg zij mij weer in 1 huis te wonen. Zij had het gevoel gek te worden, had psychotische aanvallen gehad en met SM was het enkel en alleen ruzie. Heb haar daarop gezegd het voor haar te doen, zodat zij zich beter gaat voelen.

Wij zijn nu bijna 5 maanden verder. En het is zwaar, heel erg zwaar. Als je namelijk zelf nog gevoel voor iemand hebt is het bijna ondraaglijk om die persoon dag in dag uit te zien. En dan op zo een manier dat het lijkt of alle jaren daarvoor niet bestaan hebben. De persoon waarmee je gaat samenwonen voor de kinderen is  namelijk voor het moment niet langer de persoon die je kent. Er lijkt een soort van waas om heen te hangen, een kilte en hardheid die je niet kent (ik in ieder geval niet). Echte diepgaande gesprekken over wat er is gebeurd of hoe de relatie te verbeteren zijn bijna onmogelijk. Zij schieten dan gelijk weer in de verdediging/tunnel en worden kwaad of beschuldigen weer. Verwacht ook geen enkele empathie voor het moment. Die zal je namelijk nog lang niet krijgen. Ik heb het in ieder geval nog niet echt gezien. Ja ik heb een sorry gekregen (nadat ik er bijna om moest vragen). Maar daar kwam dan wel achteraan dat het vooral aan mij lag wat er gebeurd was. Nog steeds zegt zij dat ik maar naar de psycholoog moet gaan om alles te verwerken. Als ik aangeef dat ik er ook ooit wel graag met haar over praat zegt zij dat we vooral vooruit moeten kijken en niet in het verleden moeten blijven hangen. Mooi makkelijk natuurlijk, maar zo werkt het uiteraard niet.

Maar ik hou vol. Doe alsof mijn neus bloed. Ben vrolijk, liefdevol, begripvol en vooral heel geduldig. Probeer mij niet uit de tent te laten lokken om over mijn gevoel te praten (want dat loopt op ruzie uit, ook al wil ik dat niet). Maar omgekeerd krijg je eigenlijk niks terug. Geen compliment, geen echte kus, geen liefdesverklaringen (soms een ik hou ook van jou). En eerlijk gezegd vreet dat van binnen. Vooral omdat je zoveel pijn hebt en juist liefde nodig hebt om weer vooruit te kunnen. En zoals ik begrijp bij jou is de SM nog aanwezig. Dit is bij ons niet langer het geval, maar ik heb wel maanden moeten luisteren naar liefdesliedjes die haar verdriet verwoorden, zie alle gesprekken met haar vriendinnen die over de situatie gaan en weet dat zij nog meerdere keren met hem geschreven heeft en hem nog een keer gezien heeft om het te verwerken en af te sluiten. En dit moet je allemaal maar slikken. Zij vinden dat namelijk niet meer dan normaal en zien niet hoeveel pijn ons dit doet. Ook zal je je moeten inhouden om hem niet te controleren. Zij vinden het namelijk erger dat zij gecontroleerd worden als dat zij ons voorliegen.

Dus tja, ik kan moeilijk de beslissing voor je nemen, maar kan je dus wel aangeven dat het echt heel zwaar is. Je zal je verdriet moeten verbergen voor zowel MC-er als voor de kinderen. Ik denk dat jij zelf het beste weet of je hiertoe in staat bent.

Ikzelf ben ervan overtuigd dat het een periode is die ooit voorbij gaat. Dat alle dingen die gebeurd zijn zover van haar ware karakter afliggen dat er ooit een dag komt dat zij oprecht berouw heeft. En ik hou het wel vol. Zolang wij maar geen ruzie maken. Daarnaast is het bij ons ook zo dat zij uit het buitenland komt en hier geen familie heeft, daarnaast geen echt werk heeft, een studie doet en geen punten heeft voor een eigen huis. Dus uit elkaar betekent echt de afgrond voor haar en dat kan en wil ik haar niet aandoen.

  • Bekend
  • **
  • Berichten: 22
Re: help
« Reactie #3 Gepost op: 1 april 2018, 18:17:49 pm »
dankjulliewel voor jullie openhartige reacties! het is al zo ontzettend fijn om een reactie te krijgen van mensen die het snappen... of net zo min snappen als ik, maar die weten hoe het is. zo waardevol!
ik heb het idee dat jullie iets verder in t proces zitten en al een beetje kunnen nadenken. ik zit na krap 2 maanden nog zo vol in het verdriet en de paniek.
ik bedacht gisteren ineens dat het een optie zou kunnen zijn om voorlopig ‘ samen te blijven’ maar dan puur voor de kinderen. zodat zij niet vanuit hun vertrouwde huis direct naar een huurflatje op bijstandsniveau hoeven te verhuizen. en eerlijk is eerlijk: ik verwacht dat ze dan de helft vd week niet alleen bij mn ex zijn maar ook zn mc erbij krijgen. al met al voor hen geen dijn vooruitzicht.
dus ik vroeg me af of ik t voorlopig zou kunnen - werk zoeken voor mezelf en een leven opbouwen terwijl voor de kinderen zo weinig mogelijk verandert.
ik schrik wel van jullie verhalen en wat dat emotioneel allemaal betekent. ik weet eerlijk gezegd niet of ik dat ga kunnen opbrengen.
bovendien: mc’er is al 6 weken uit huis- logeert bij vrienden. dus ik kan wel van alles bedenken... wellicht wil híj het niet eens.
misschien is wat meer tijd een goede raadgever...

  • Abonnee
  • *
  • Berichten: 583
    • Bom: 26-12-2015
Re: help
« Reactie #4 Gepost op: 4 april 2018, 15:01:01 pm »
@Ester

Ik zie dit niet eens als een valse verzoening. Hij zegt duidelijk wat hij wil, wel blijven wonen bij jou en de kinderen maar geen emotionele betrokkenheid.
Als ik jou was zou ik hier inderdaad heel goed over nadenken. De emoties van een mc-er werken anders dan die van ons. Bij hun is het gewoon uitgeschakeld het doet hem niets dat jij hier heel verdrietig van wordt. Kan gerust in jou bijzijn met zijn sm appen of bellen. Zonder rekening te houden met jou gevoelens. Het is een volwassen man met een tienerbrein.

heel veel sterkte  :bloemen_02:

gisela
verpest een goede dag niet door te denken aan een slechte dag in het verleden.