Aangepast zoeken



Auteur Topic: Hoe omgaan met Midlife Crisis'er die terugkomt?  (gelezen 227 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

  • Bekend
  • **
  • Berichten: 10
Hoe omgaan met Midlife Crisis'er die terugkomt?
« Gepost op: 6 april 2018, 03:42:25 am »
Lieve allemaal. Onlangs heb ik mij voorgesteld onder de rubriek; even voorstellen. Mijn Midlife Crisis'er is drie maand in de replayfase geweest, vervolgens is hij zeker drie maand rock bottom geweest waarin hij ook hulp gezocht heeft (huisarts, therapeut). In de nasleep daarvan zijn wij in relatietherapie gegaan en na zeven maanden apart wonen hebben we besloten om weer samen te gaan wonen, wetende dat we nog een hele weg voor ons hadden. Ik dacht toen dat dat vooral een weg van herstel van de relatie zou zijn, maar nu, zes weken verder zie ik dat dat voor mijn Midlife Crisis'er helemaal nog niet mogelijk is. Hij zit volop in de depressie, is nog steeds op zichzelf gericht en heeft mij volgens mij gewoon niks te bieden. Zoals de afgelopen paasdagen, waarin we dan drie dagen met het gezin (onze twee kinderen) op elkaars lip zitten, dan zie ik hem zo worstelen, het is net een gekooide leeuw, zo gefrustreerd, zo somber, zo vol ingehouden energie. Ik heb dit ook benoemd, erkent dat ik zie waar hij doorheen gaat, hoeveel verdriet het me doet hem zo te zien, maar ook dat ik het loslaat, ik kan hem niet helpen, kan het niet meer voor hem dragen. Ik voel ook oprecht dat als hij wil gaan, dan gaat hij maar... ik ga niet meer vechten. Zelf erkent hij ook; mijn impuls is om weg te gaan, te vluchten.... hij wil weg van alles, mij, ons huis, ons dorp, onze kinderen...  maar hij heeft te zeer ervaren dat vluchten geen zin heeft, de leegte zit in hem, de depressie. Meer dan ooit voel ik tot in elke vezel dat dit niks meer te maken heeft met mij als persoon, met ons gezin, maar het is een conflict in hemzelf... Bij mijn eerdere post reageerde iemand dat er onder jullie meerdere zijn bij wie de partner is teruggekomen... ik zou heel graag van jullie horen hoe dat geweest is of nog is... Ik vind het een hele moeilijke weg en als er tips zijn over deze fase dan hoor ik het heel graag. Volgens mij is het een kwestie van een groot loslaten... niks verwachten van hem.... tijd en ruimte geven en zien hoe het zich ontwikkeld. Lieve groet...
« Laatst bewerkt op: 6 april 2018, 03:50:54 am door Artep »

  • Abonnee
  • *
  • Berichten: 95
    • Bom: 12 juli 2017
Re: Hoe omgaan met Midlife Crisis'er die terugkomt?
« Reactie #1 Gepost op: 6 april 2018, 09:36:03 am »
Hi Artep, Ik heb heel veel gelezen over de nasleep bij andere mensen en heb ook contact met mensen die voorbij de replay zijn. Ben nu op mijn werk, maar zal je vanavond uitgebreid antwoorden. Wel kan ik vast zeggen, dat het bij iedereen zwaar is.

Liefs,
Flabbergasted

  • Bekend
  • **
  • Berichten: 10
Re: Hoe omgaan met Midlife Crisis'er die terugkomt?
« Reactie #2 Gepost op: 6 april 2018, 12:48:30 pm »
Dank je Flabbergasted, ik hoor het graag!

  • Abonnee
  • *
  • Berichten: 95
    • Bom: 12 juli 2017
Re: Hoe omgaan met Midlife Crisis'er die terugkomt?
« Reactie #3 Gepost op: 6 april 2018, 21:38:19 pm »
Sorry dat je op mijn bericht hebt moeten wachten, maar ik wilde je niet een afgeraffeld antwoord geven.
Zoals ik al zei, heb ik heel veel (en dan bedoel ik ook écht heel veel) verhalen gelezen van mensen die door deze crisis heen zijn gekomen en weer samen zijn. Ook een bevriend stel.
Wat ik ga vertellen geldt niet voor allemaal, want hoewel er ontzettend veel overeenkomsten zijn, zijn er natuurlijk ook veel verschillen. Dat gezegd hebbende:

Jouw vriend is wel heel snel uit zijn Replay gekomen. Dat is aan de ene kant heel fijn, maar aan de andere kant is hij nog lang niet klaar met de crisis. Dit houdt in, dat hij ALLES als druk ervaart en zodra hij druk voelt, wil hij wegrennen. Weg van alle verantwoordelijkheden, weg van zijn "oude leven". Ik wil je zeker niet ontmoedigen, maar houd er alsjeblieft wel rekening mee, dat dit ook daadwerkelijk zou kunnen gebeuren. Er gebeurt zoveel in zijn hoofd.

Wat ik heel veel gelezen heb is, dat de mensen die weer thuis zijn, nog steeds helemaal op zichzelf gericht zijn. Ze voelen nog steeds niet wat ze hun partner en kinderen hebben aangedaan. Spijt heeft hij wel, maar echt diep berouw tonen kan hij nog niet en dit kan zomaar nog wel 1 of 2 jaar duren. De empathie is nog niet helemaal terug en zijn complete verantwoordelijk nemen zal ook nog niet gebeuren. Wat hier voor jou belangrijk is, is dat je ook nu nog steeds geen gesprekken begint over de toekomst of over jullie relatie. Aangenomen dat je met hem verder wilt natuurlijk, want dat is aan jou.

Het klinkt heel onderdanig misschien, maar van alle verhalen die ik heb gelezen heb ik geleerd, dat dit het beste werkt. Laat hém beginnen met een conversatie en luister dan goed naar wat hij zegt. Valideer zijn mening en ga niet overal tegenin. Zijn schuldgevoel belet hem ook om diep naar jouw pijn te kijken. Daar is hij nog helemaal niet. Hij is zelf nog teveel aan het verwerken en geloof me, dat is ook geen pretje. Probeer inderdaad niets voor hem te fixen. Hij moet het allemaal zelf doen. Zorg wel, dat je er voor hem bent.

Wij partners, hopen (bijna) allemaal op het moment dat hij (of zij) terugkomt. Dat wordt onze focus: als die soulmate maar eenmaal weg is en hij weer thuis is. Maar dán begint het pas. Want dan moet alle rotzooi opgeruimd worden. En vaak doen ze het hele midlife riedeltje gezellig nog eens kort over.

Stel grenzen en heb geen verwachtingen. Dit is vooral om jezelf te beschermen en je hoeft niet over je heen te laten lopen. Als hij iets doet wat echt respectloos is naar jou toe, zeg dan op rustige toon dat je dat niet pikt en loop de kamer uit. Alles draait namelijk nog om zijn gevoelens en niet om die van jou.

In de loop der tijd zal dat wel veranderen. Hoe meer jij je op jezelf richt en niet op hem, hoe meer hij het gevoel heeft dat hij de ruimte heeft en als hij ruimte heeft, heeft hij meer mogelijkheid om zijn issues door te werken. Hij zal meer affectie gaan tonen en in het begin meer in daden zijn berouw laten zien dan in woorden. Wat er ook bijhoort is dat hij, nadat hij weer even close met je was, zich terug zal trekken. Ga dan niet de hele tijd vragen wat er is, maar laat hem. Hij trekt vanzelf weer bij. Hij schrikt zelf van deze emotionele binding en trekt zich weer terug om dat te verwerken.

Als het goed is, ben jij in de tussentijd ook veranderd. Het is ook voor ons een leerperiode. Wat heb JIJ nodig? Wat wil JIJ? Door zijn crisis, zijn wij ongevraagd ook een crisis ingeduwd. Onze oude relatie is er niet meer en zal er nooit meer zijn. Dat is maar goed ook, want hoewel het voor ons misschien werkte, werkte het voor hem duidelijk niet. Daarmee wil ik niet zeggen, dat het aan je relatie lag. Toch moet de boel flink worden opgeschud, want de manier waarop het eerst ging, heeft ruimte gegeven aan zijn crisis. Leer elkaar opnieuw kennen. Na deze crisis zul je allebei veranderd zijn en anders over dingen zijn gaan denken.

Wat het ook moeilijk maakt, is dat jij de afgelopen tijd hebt moeten overleven. De finishlijn leek het moment dat hij weer thuis zou zijn en je hebt al je gevoelens tegenover hem opgekropt tot aan dat moment. Nu is het moment daar en nu kun je er nóg niks mee. Dat is heel frustrerend. Want nu ben jij er klaar voor om het deksel van die snelkookpan te halen, maar het kan nog niet. Hij is op zijn beurt ook nog niet klaar, dus jullie zijn allebei allerlei dingen aan het verwerken. Het is dan ook moeilijk om gehoord en begrepen te worden. Ieder moet het voor zich verwerken.

Iedereen die het heeft meegemaakt, zegt dat dit nog zwaarder is dan de Replay zelf. Ze schamen zich ervoor om dat hardop te zeggen, omdat alle andere partners hun MC'er nog niet thuis hebben, terwijl dat het enige is wat ze willen. Ik hoop niet dat jij je ervoor schaamt. Iedereen heeft recht op zijn verdriet en frustratie. Het gaat allemaal heeeeeeel langzaam, maar van de mensen die er al veel langer uit zijn weet ik, dat het steeds beter wordt. Ze zeggen zelfs allemaal (maar dit is pas na een paar jaar (!)), dat hun relatie er zelfs beter op is geworden dan voor de MC. Het is aan jou of je dat geduld wilt en kan opbrengen. Niemand kan dat voor jou beslissen.

Zorg goed voor jezelf en je kinderen en laat je vriend zijn eigen crisis doorwerken, zonder enige bemoeienis van jou. Als hij je vraagt om te helpen kun je vragen wat hij zelf vindt. Vraag niet steeds naar de status van zijn denken. Die druk kan hij niet aan. Op een gegeven moment (en dat zal zeer waarschijnlijk nog wel even duren) zal hij zélf aangeven dat hij weer helemaal voor de relatie wil gaan en dát is het moment waarop de vlag uit kan in huize Artep.  ;)

Nogmaals, dit alles heb ik dus uit eigen onderzoek ondervonden. Mijn MC'er is op het moment gezellig met zijn Soulmate (al noemt hij mij nog steeds zijn soulmate) op een roadtrip door Italië. Ik laat hem lekker uitfladderen, leef intussen mijn eigen leven en hoop dat hij ooit kan aansluiten. Voor hem hoop ik, dat ik het dan ook nog wil.

Hopelijk heb je iets aan mijn antwoord.

Liefs,
Flabbergasted

  • Abonnee
  • *
  • Berichten: 16
    • Bom: Augustus 2017
Re: Hoe omgaan met Midlife Crisis'er die terugkomt?
« Reactie #4 Gepost op: 7 april 2018, 14:09:32 pm »
Ik kan de woorden van flabbergasted alleen maar onderschrijven.

Wij wonen nu 6 maanden weer in 1 huis na 3 maanden apart te hebben gewoond. En inderdaad is het zo dat het dan nog steeds enkel om hun draait. Welke fase zij precies inzit is mij niet helemaal duidelijk. De replay is al vanaf oktober 2016 zo aan de gang en is met de BOM tot een uitbarsting gekomen. In de 3 maanden daarna zijn er heel veel dingen gebeurd en gezegd. Uiteindelijk gaf zij zelf aan weer in 1 huis te willen wonen omdat zij het idee had gek te zijn geworden en psychotische aanvallen te hebben gehad. Was dit dan "Rock Bottom", geen idee eerlijk gezegd. De eerste maanden in 1 huis waren voor mij een hel. Nog steeds veel replay gedrag en dingen die ik niet voor mogelijk had gehouden. Sinds nieuwjaar lijkt het een stuk beter te gaan.

Echter klopt alles was flabbergasted zegt. Het draait nog steeds om hen. Echte gesprekken zijn totaal niet mogelijk. En dat heb ik eigenlijk sinds het begin al wel door. Ik zeg dan ook geen woord over wat er is gebeurd en praat niet over de relatie. En dan gaat het op zich allemaal heel goed. We lachen, slapen weer in 1 bed (niet intiem) en houden elkaar dan vast, doen veel leuke dingen als gezin en samen. We kunnen over alles praten behalve over ons. En dat frustreert mij zeer, maar er zit niks anders in op het moment. Een paar keer heb ik mij laten verleiden tot het praten over mijn gevoelens. En ook al weet ik dat ik het niet moet doen, heb ik toen wel dingen gezegd over de pijn die ik heb en voel en over wat voor ongelooflijke dingen zij heeft gedaan. Doe ik dat echter dan schiet zij gelijk weer in de tunnel, wordt het een groot drama (van haar kant) en vliegen de beschuldigingen mij weer om de oren.

Maar het gekke is dat ik in die ruzies door vooral te luisteren wel veel zie van haar gedachten. Zo zegt zij dan: "Dus ik ben een b*tch een hoer, haat mij maar, jij kan het mij toch nooit vergeven etc etc". Dingen die ik nooit heb gezegd, aangezien ik zelfs na de BOM nooit echt boos ben geworden en haar met respect en liefde behandel. Echter zie je hier denk ik vooral hoe zij op dit moment over zichzelf denken. En dan denk ik dat het blijven tonen van liefde uiteindelijk de remedie is. Hen laten zien dat ondanks wat er gebeurd is jij hem/haar vergeeft, dat jij van hem/haar houdt.

Vaak verbaas ik mij over het totale gebrek aan empathie en dat zij mij als schuldige zag voor alle dingen die zijn gebeurd. Ikzelf zou haar niet meer in de ogen durven aankijken van schaamte als ik al die dingen had gedaan. En dan vraag/vroeg ik mij elke keer af "Hoe is het toch mogelijk dat diegene die ik zo goed ken hier kennelijk geen problemen mee heeft, niet eens sorry zegt". Maar ook daar zijn zij nog lang niet aan toe, maar het speelt wel binnen in henzelf. Zo kwam gister haar vriendin mij zeggen dat zij die ochtend hadden gepraat en zij had gezegd: "Hij heeft nooit wat fout gedaan dat ik dit moest doen, hij is altijd goed voor mij geweest en ik was heel gelukkig. Wat is dat toch wat er in mij leeft. Ik durf hem bijna niet meer aan te kijken." Dus uiteindelijk begint zij ook in haarzelf te kijken en heb ik dus via via voor het eerst gehoord dat zij wel altijd gelukkig is geweest en het niet aan mij ligt. Dat zij zich begint te schamen. Maar voordat zij dat aan mij zal tonen zal nog lang duren denk ik. Het is volgens mij een lang proces waarin zij zelf erachter moeten komen waar het vandaan komt en dat zij tegelijkertijd ons een soort van testen om te kijken of wij hen inderdaad echt kunnen vergeven.

Ook het stuk van toenadering en weer terugschieten klopt volledig. Ik zie vaak dat wij na een dag of 2 waarin het echt goed gaat en het bijna lijkt of er nooit wat is gebeurd, zij zich weer terugtrekt, weer geïrriteerd is of kortaf. Dan toch weer een paar avonden achter elkaar naar een vriendin gaat. Maar ook dat trekt elke keer weer bij. En het lijkt er bij ons op dat deze periodes van goede tijden langer worden en de terugtrek fases korter.

Mijn vrouw gaat nog steeds heel veel wandelen (om na te denken), gaat op een tour door Europa waarbij zij elke maand een oude vriend/familielid gaat bezoeken in een ander land en doet nog veel meer dingen om tot haarzelf te komen. En ik geef haar alle tijd en ruimte. Spreek nergens over en heb vooral heel veel geduld. En ook al zie je het niet altijd zijn ook zij druk bezig met vechten en zie je als je heel goed kijkt ook kleine stappen.  Zo zie ik weer meer aandacht voor de kinderen, begint zij weer met bakken en koken, geeft zij aan dat zij het drinken helemaal niet meer leuk vindt en zo zijn er nog meer van die kleine dingen waaraan je kan zien dat zij ook op de weg terug is. En de liefde voor mij. Ook die zie ik wel in kleinen dingen, maar echt geven kan zij zich denk ik nog lang niet. Mede omdat, zoals ik het zie, met het terugkeren van de liefde ook de echte pijn naar boven zal komen van de dingen die zij heeft gedaan.

Al met al dus een hele lange weg, waarbij ik mijzelf ook vaak afvraag of het toch niet makkelijker is om dit geheel apart van elkaar te doen. Maar blijf geloven in jezelf, in wat jullie waren en jullie relatie. Was het namelijk echt een relatieprobleem geweest dan was er toch al lang over gesproken?
« Laatst bewerkt op: 7 april 2018, 14:18:24 pm door picapiedra »

  • Abonnee
  • *
  • Berichten: 16
    • Bom: Augustus 2017
Re: Hoe omgaan met Midlife Crisis'er die terugkomt?
« Reactie #5 Gepost op: 7 april 2018, 15:12:53 pm »
Oh ja,

Blijf ook vooral veel lezen en schrijven. Het helpt echt. Net als flabbergasted heb ik zeer veel verhalen gelezen. Heb ik mij vooral verdiept in het proces achter de Midlife Crisis. Ook veel gelezen op amerikaanse forums en vooral veel gezocht naar verhalen van Midlife Crisis-ers zelf en het proces waar zij doorheen zijn gegaan. Het helpt echt om ook vooral hun pijn en chaos te begrijpen.

Daarnaast merk ik zelf dat het praten met lotgenoten (eigenlijk alleen digitaal) erg helpt. Soms heb je namelijk echt het idee dat je gek wordt. Normale omgangsvormen of manieren om aan de relatie te werken gelden namelijk niet langer.

Van heel veel mensen blijf ik maar horen. Wat goed dat jullie het weer proberen, wat knap. Of dat zij zeggen dat elk huisje zijn kruisje heeft en dit soort dingen nu eenmaal gebeuren. Maar de meeste mensen snappen er nu eenmaal helemaal niks van. Hebben geen idee wat een Midlife Crisis echt is of hoe het werkt. Begrijpen niet dat het voor de achtergelaten partner voelt alsof zij in een "twilight zone" leven. Mede natuurlijk omdat de Midlife Crisis-er hen een plausibel verhaal heeft verteld, hoe slecht de relatie wel niet was, broer en zus bla bla. Daarnaast doen zij tegen alle andere mensen alsof er niks met hen aan de hand is en lijkt dat ook echt zo (vertellen natuurlijk ook niks over alle bizarre acties). De mensen begrijpen dan ook maar niet dat ook al woon je weer in 1 huis de Midlife Crisis nog lang niet voorbij is en er dus van echt "proberen" of werken aan de relatie geen sprake is. Waarom gaan jullie niet naar relatietherapie is een veelgestelde vraag. Ik antwoord enkel met "Tja?". Want ook dat heeft op dit moment geen enkele zin en daarnaast zit het probleem helemaal niet in de relatie.

Zolang zij nog in hun hoofd bezig zijn is er niks wat je kan doen om de situatie te verbeteren. Je kan het enkel slechter maken.
« Laatst bewerkt op: 7 april 2018, 15:16:59 pm door picapiedra »

  • Bekend
  • **
  • Berichten: 10
Re: Hoe omgaan met Midlife Crisis'er die terugkomt?
« Reactie #6 Gepost op: 7 april 2018, 15:22:52 pm »
Hoi Flabbergasted en Picapiedra... enorm bedankt voor jullie reacties... ik kom er later uitgebreider op terug, nu druk met de kinderen. Maar wat fijn van jullie te horen... ik voel me er enorm door begrepen en gesteund. Gewoon, te weten dat er mensen zijn die begrijpen wat ik doormaak, hoe bizar het is, wat het van je vraagt. Inderdaad, de buitenwereld zegt; wat mooi dat jullie het weer proberen... of "hij zal nu wel extra zijn best doen om te laten merken wat hij voor je voelt"... nou, niet dus... integendeel...

Ik heb het boek "Mannen in midlifecrisis" bijna uit, elke letter is herkenbaar. Mijn vriend zag hem liggen en wil hem graag gaan lezen. Hij zegt zelf ook dat hij zichzelf niet meer herkend en vertrouwd, hij zei dat hij soms naar zichzelf kijkt alsof hij een vreemde is, gedissocieerd. Zijn stemmingen en emoties wisselen soms om de vijf minuten en waar hij vroeger alles onder controle had is er nu geen houden aan. Hij vroeg me ook hoe hij hier doorheen kan komen, welke hulp zou kunnen helpen.... hij wil er erg graag doorheen, maar hij voelt zelf ook; alles wat ik forceer werkt tegen me, ik kan niet anders dan het doen zoals het gaat...

Nogmaals dank voor jullie woorden, het steunt me. Al voel ik me vandaag echt heel somber.... het is inderdaad een heel "nederige" rol... behalve de grenzen die je aangeeft incasseer je veel... ik verlang er soms zo naar dat hij me gewoon weer eens omhelst, me echt aankijkt... gisteravond zei hij dat hij zo dankbaar te zijn dat ik er nog steeds ben... maar zijn ogen staan leeg en ik voel geen empathie...

Lieve groet, Artep