Aangepast zoeken



Auteur Topic: Hoe vertel je het de kinderen?  (gelezen 5557 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

  • Lid van Verdienste
  • Alleen lezen
  • ***
  • Berichten: 942
  • Freedom is loving yourself
    • http://forum.liefde.com/showthread.php?t=14354
Hoe vertel je het de kinderen?
« Gepost op: 9 september 2009, 21:52:03 pm »
Echtscheiding: je kind vertellen
 
Ouders komen bij een echtscheiding voor de moeilijke taak te staan dat zij hun kinderen moeten vertellen dat ze niet langer zullen samenwonen. Het is dan belangrijk dat hier zeer zorgvuldig mee om wordt gegaan. Maar wat kunt u aan uw kind(eren) vertellen? Wat juist niet? Waar moet u rekening mee houden, etc.

Inleiding
Ouders willen hun kinderen geen pijn of verdriet berokkenen. Vaders en moeders weten dat de beslissing tot scheiden hiertoe zal leiden. En toch moeten ouders de slechte boodschap vertellen aan hun kinderen. Tijdens een echtscheiding is dit één van danwel vaak hét moeilijkste moment(en). Emoties en spanningen zullen mogelijk nog hoger oplopen met de gevoelens en de reacties van de kinderen op de scheiding. Kinderen zullen na het horen van de mededeling verdrietig en boos zijn. Zij zullen zich machteloos voelen. Indien ouders er in slagen de echtscheidingsboodschap samen goed te brengen, en zo nodig daarin door een ervaren bemiddelaar worden begeleid, slagen kinderen er vaak beter in om goed om te gaan met de gevolgen van een echtscheiding.


Je kind vertellen?
Indien ouders kinderen informeren over de op handen zijnde echtscheiding, dan dient met een aantal belangrijke uitgangspunten en momenten rekening te worden gehouden:

-Het beste is het als beide ouders in staat zijn de kinderen de boodschap te brengen. Kinderen krijgen dan het gevoel dat beide ouders er achter staan. Kinderen letten er namelijk erg goed op of één van beide ouders niet wil of meer verdriet heeft dan de ander.

-Zorg dat je allebei zo ver bent dat niet één van de ouders de schuld krijgt van de echtscheiding. Maak elkaar niet zwart. Verbetering van overleg is dan vaak eerst geboden.

-Wees in je woorden helder en draai er niet om heen. Kinderen zijn er niet bij gebaat als de boodschap niet helder is. Zij dienen direct te weten waar zij aan toe zijn. Gebruik geen woorden zoals “het zou kunnen” of “misschien”.

-Vertel je kinderen wat scheiding met zich meebrengt: papa en mama wonen niet meer samen.

-Informeer je kinderen op niveau en passend bij hun leeftijd. Een professionele echtscheidingsbemiddelaar kan u daarmee helpen of materiaal aanreiken.

-Durf als ouder je emotie te tonen tijdens het gesprek. Vaak durven kinderen dat dan ook wat hen verder kan helpen. Maar ga niet uithuilen bij kinderen.

-Geef aan dat je allebei achter deze beslissing staat. En probeer kinderen niet té veel te beschermen.

-Geef naar je kinderen aan dat de liefde voor hen en het houden van niet verandert. De beslissing tot scheiden zorgt namelijk voor veel verwarring en vaak (verlatings)angst/gevoel van onveiligheid bij kinderen.

-Laat een kind nooit kiezen tussen pappa of mamma, maar laat ze weten dat jullie beiden er altijd voor hun zullen blijven.

-Geef duidelijk naar je kinderen aan dat het niet hun schuld is. Kinderen menen nogal eens dat dit het geval is. Zij kunnen daar (te) lang onder leiden.

-Kinderen willen en verdienen helderheid en duidelijkheid. Dit zorgt vaak voor de eerste rust. Zorg dat je deze kan geven op een aantal vlakken, waaronder: wie gaat waar wonen en wanneer zie je papa en mama.

-Ga als ouders niet uitgebreid in op de reden van de scheiding, maar wees daarin kort. Bijvoorbeeld: papa en mama hebben (te) veel ruzie.
 
www.echtscheidingcompleet.nl
« Laatst bewerkt op: 10 september 2009, 09:38:49 am door Ennea »
Vertrouw erop dat de pijn zachter wordt als je de tijd neemt om geduldig en mild met je gevoelens om te gaan.

  • Alleen lezen
  • ****
  • Berichten: 558
    • Bom: 15 december 2008
Re: Hoe vertel je het de kinderen?
« Reactie #1 Gepost op: 9 september 2009, 23:31:04 pm »
Nou, hier moet ik toch wel even op reageren hoor...

Leuk gevonden, maar ik vind dit stuk niet passen op deze heftige site...

Natuurlijk is het waar wat er staat, en als ik alles had moeten doen zoals het hier beschreven staat, ben ik op alle fronten de slechtste ouder aller tijden!

Sorry, maar dit stuk valt bij mij echt niet lekker... Dit is weer duidelijk zo'n theorie geschreven door iemand die het zelf waarschijnlijk niet heeft meegemaakt...net zoiets als die psych die je vertelt dat het te zwaar voor je is, als je lijdt aan een burnout, dat je je kinderen af en toe ziet...

Er staat letterlijk, laat je kind zich lekker zelf afvragen wat er aan de hand is, maar wees daarin als ouder niet duidelijk, het gaat ze niks aan. Dus, wil je later probleemjongeren, doe dan wat hierboven staat, lieg alles bijelkaar, want dat is beter voor de kinderen!

Iemand die zijn gezin verlaat in een zware Midlifecrisis, die spoort niet, volgens mij zijn we het daar allemaal wel over eens. Sta je dan als gedupeerde van die mc-er achter je scheiding..? Moet je dat je kinderen dan maar laten geloven? Een scheiding is verschrikkelijk voor een kind, echt verschrikkelijk, en met dit stuk krijg is het idee dat het allemaal wel meevalt... De kinderen gaan (in geval van een midlifecrises) door net zo'n hel als de ouder(s), en ik ben een voorstander van eerlijkheid, opdat ze de zaak kunnen begrijpen, in plaats van aannemen zoals het 'hoort'. Pas dan kunnen ze eerlijk met zichzelf de toekomst in, en niet dat ze zich later moeten gaan afvragen wie ze nu eigenlijk zijn...wat goed is en wat slecht, wat normen en waarden zijn, om vervolgens ook in een depressie raken...

Tuurlijk, er bestaan ook scheidingen waarbij het samen besloten wordt uit elkaar te gaan, dan is er ook weinig ruzie. Dan hebben de kinderen er ook minder last van, en worden ze er misschien toch gelukkiger van, als ze zien dat pa en ma gescheiden gelukkiger zijn, en ieder hun eigen weg gaan. Dat is nog tot daar aan toe, maar op deze site vind ik het echt om te lachen...
« Laatst bewerkt op: 9 september 2009, 23:51:36 pm door zakvuil »
Love will conquer all... if there ever was any...

  • Alleen lezen
  • ****
  • Berichten: 567
  • "Achter elke woestijn is een oase"
    • Bom: 17 september 2008
Re: Hoe vertel je het de kinderen?
« Reactie #2 Gepost op: 10 september 2009, 07:57:48 am »


Ik moet hierbij ZV ook gelijk geven, dit verhaal gaat bijna niet op in het geval van een Midlife Crisis. Voor de achtergelaten partij komt de "bom" vaak geheel onverwacht. Zo ook voor de kinderen dan natuurlijk. Als er nooit geen onvertogen woord is gevallen, nooit geen ruzie en opeens stapt vader/moeder de deur uit om zijn/haar geluk elders te zoeken. Hoe onzeker kinderen daar van worden.

In mijn geval merken de kids duidelijk dat er iets bij hun vader speelt. Ik ben dan ook tot op zekere hoogte open over Midlife Crisis tegenover de kinderen. Ik weet niet of dit opvoedkundig juist is maar het geeft mijn kinderen veel rust. De jongste was echt depressief aan het worden en merkte op dat zijn vader in het negatieve veranderd is. Ik hoop dat ze hierdoor beter om kunnen gaan met de situatie.

Evy
"If you love something, let it go. If it comes back to you, it's yours forever. If it doesn't, then it was never meant to be." Zoals het er nu naar uit ziet is het dus niet "meant to be". Maar dat is meer zijn verlies dan het mijne.

  • Lid van Verdienste
  • Alleen lezen
  • ***
  • Berichten: 942
  • Freedom is loving yourself
    • http://forum.liefde.com/showthread.php?t=14354
Re: Hoe vertel je het de kinderen?
« Reactie #3 Gepost op: 10 september 2009, 08:35:12 am »
Citaat

ZV: Leuk gevonden, maar ik vind dit stuk niet passen op deze heftige site...
Evy: dit verhaal gaat bijna niet op in het geval van een Midlife Crisis.

Wellicht dat het jullie ervaring niet is...echter gedeelde ervaring stelt in mijn ogen niet de maat in informatie. En vervolgens is het is aan de lezer om weg te te clicken.
 
Ik  "schrijf" (in dit geval kopieer) voor een breed publiek; Ieder met MC of partner van MC kan andere ervaringen hebben ook al herkennen jullie dit niet. Nogmaals wie stelt de maat?

Dus wanneer je eigen info hier plaatst , zal er wellicht voor ieder die hier leest herkenning zijn. Tot het punt dat er iemand niet herkent (zoals jullie nu) en dan wellicht juist weer zorgt dat hij/zij zijn/haar  info plaatst....dat is in mijn ogen de wijze waarop de site is opgebouwd en het doel wat hier bereikt wil worden. Op deze wijze zorgen we voor iedereen hier.
 
Echter stellen dat iets niet past op deze site vind ik niet de insteek hier. Stellen dat het jou niet past natuurlijk dat kan altijd. MC heeft wellicht geen "hokje" waarin alles past zoals jij en ik het zien....deze site geeft ieder de mogelijkheid eigen zienswijze toe te voegen en wellicht te overwegen hoe anderen het zien. Dus wellicht dat hier in dit deel "scheiden" door jullie geplaatst gaat worden.


Dit gezegd hebbende:
 
 
Wij hebben het onze kinderen op deze wijze vertelt toen hun vader ergens anders ging wonen inmiddels een lange tijd terug. Ook ik had en heb veel herkenning op deze site....

 
Ondanks dat het niet mijn keuze was dat hij ergens anders ging wonen hebben we wel tegen de kinderen gezegd dat we allebei achter deze keuze stonden, en ten opzichte van mijn kinderen stond ik dat ook. Hij is hun papa ik ben hun mama. Punt uit. Het ging mij om de kinderen op dat moment niet om mij ondanks mijn (soms heftige)  emoties.
 
Dit met als doel : er samen (als ouders van niet als echtgenoten) staan voor de kinderen. Wij hebben er ondanks heftige emoties en boosheid voor kunnen kiezen het zo aan te pakken. Waar ik op geen enkele wijze mee wil oordelen over anderen echter het is ook een manier waarop het wel gegaan is.
 
Citaat
ZV: Sorry, maar dit stuk valt bij mij echt niet lekker... Dit is weer duidelijk zo'n theorie geschreven door iemand die het zelf waarschijnlijk niet heeft meegemaakt...net zoiets als die psych die je vertelt dat het te zwaar voor je is, als je lijdt aan een burnout, dat je je kinderen af en toe ziet...

In mijn gevoel is verplaatsingsvermogen (niet alleen herkenning) in elkaar wat ons bindt. In het algemeen en specifiek hier.
Ik kan me dan ook voorstellen dat jij  in jouw situatie en misschien meerderen met jou, dit stuk als "niet waarheidsgetrouw" ervaren.

Kan jij je voorstellen dat er anderen zijn die het wel doen en zo ervaren?
 
Ennea
« Laatst bewerkt op: 10 september 2009, 12:48:17 pm door Ennea »
Vertrouw erop dat de pijn zachter wordt als je de tijd neemt om geduldig en mild met je gevoelens om te gaan.

  • Alleen lezen
  • ****
  • Berichten: 558
    • Bom: 15 december 2008
Re: Hoe vertel je het de kinderen?
« Reactie #4 Gepost op: 10 september 2009, 17:46:46 pm »
Ondanks dat het niet mijn keuze was dat hij ergens anders ging wonen hebben we wel tegen de kinderen gezegd dat we allebei achter deze keuze stonden, en ten opzichte van mijn kinderen stond ik dat ook. Hij is hun papa ik ben hun mama. Punt uit. Het ging mij om de kinderen op dat moment niet om mij ondanks mijn (soms heftige)  emoties.
 
Dit met als doel : er samen (als ouders van niet als echtgenoten) staan voor de kinderen. Wij hebben er ondanks heftige emoties en boosheid voor kunnen kiezen het zo aan te pakken. Waar ik op geen enkele wijze mee wil oordelen over anderen echter het is ook een manier waarop het wel gegaan is.

Ennea, ik vind je een topper, maar...jij bent niet gescheiden... en daar gaat het in dit topic nou juist om, daarom reageer ik zo. Als mijn ex had gezegd tegen mij en de kids: papa gaat ergens anders wonen, omdat ik rust wil, omdat ik me rot voel, en moet uit zien te vinden wat ik wil, en wie ik ben, dan had ik er ook begrip voor gehad... maar bedenk wel, 'ergens anders wonen' is nog lang niet 'scheiden'.Scheiden is zo verschrikkelijk definitief dat je er als kind niks meer aan kunt doen

Denken dat je gaat scheiden, en je daar hard voor maken, is toch nog heel wat anders dan uiteindelijk echt scheiden...wat dat met kinderen doet, dat is met geen pen te beschrijven...en dat kan ik ook echt niet terugvinden in het stuk dat je geplaatst heb. Het is een theorie, die leuk klinkt, maar die ik nog nergens in mijn omgeving toegepast heb gezien...en dan al zeker niet scheiden als gevolg van een midlifecrisis. Daar gaat het hier toch om?
« Laatst bewerkt op: 10 september 2009, 17:53:00 pm door zakvuil »
Love will conquer all... if there ever was any...

  • Lid van Verdienste
  • Alleen lezen
  • ***
  • Berichten: 942
  • Freedom is loving yourself
    • http://forum.liefde.com/showthread.php?t=14354
Re: Hoe vertel je het de kinderen?
« Reactie #5 Gepost op: 10 september 2009, 17:53:54 pm »
Jazeker daar gaat het om Zakvuil , hopelijk kan je op eigen wijze hier dan in een eigen topic toevoegen wat jouw manier is als je wel gaat scheiden als gevolg van MC en het gaat vertellen aan je kinderen( hoe dat dan wel moet in jouw ogen) . Altijd mooi om meerdere manieren te lezen denk ik. Dus biedt ons die info altijd leerzaam!

groet Ennea
Vertrouw erop dat de pijn zachter wordt als je de tijd neemt om geduldig en mild met je gevoelens om te gaan.

  • Alleen lezen
  • ****
  • Berichten: 558
    • Bom: 15 december 2008
Re: Hoe vertel je het de kinderen?
« Reactie #6 Gepost op: 10 september 2009, 18:04:11 pm »
Ik begrijp je strekking wel<
Ondanks dat het niet mijn keuze was dat hij ergens anders ging wonen hebben we wel tegen de kinderen gezegd dat we allebei achter deze keuze stonden, en ten opzichte van mijn kinderen stond ik dat ook. Hij is hun papa ik ben hun mama. Punt uit. Het ging mij om de kinderen op dat moment niet om mij ondanks mijn (soms heftige)  emoties.
 
Dit met als doel : er samen (als ouders van niet als echtgenoten) staan voor de kinderen. Wij hebben er ondanks heftige emoties en boosheid voor kunnen kiezen het zo aan te pakken. Waar ik op geen enkele wijze mee wil oordelen over anderen echter het is ook een manier waarop het wel gegaan is.

Ennea, ik vind je een topper, maar...jij bent niet gescheiden... en daar gaat het in dit topic nou juist om, daarom reageer ik zo. Als mijn ex had gezegd tegen mij en de kids: papa gaat ergens anders wonen, omdat ik rust wil, omdat ik me rot voel, en moet uit zien te vinden wat ik wil, en wie ik ben, dan had ik er ook begrip voor gehad... maar bedenk wel, 'ergens anders wonen' is nog lang niet 'scheiden'.Scheiden is zo verschrikkelijk definitief dat je er als kind niks meer aan kunt doen

Denken dat je gaat scheiden, en je daar hard voor maken, is toch nog heel wat anders dan uiteindelijk echt scheiden...wat dat met kinderen doet, dat is met geen pen te beschrijven...en dat kan ik ook echt niet terugvinden in het stuk dat je geplaatst heb. Het is een theorie, die leuk klinkt, maar die ik nog nergens in mijn omgeving toegepast heb gezien...en dan al zeker niet scheiden als gevolg van een midlifecrisis. Daar gaat het hier toch om?
Love will conquer all... if there ever was any...

  • Alleen lezen
  • ****
  • Berichten: 558
    • Bom: 15 december 2008
Re: Hoe vertel je het de kinderen?
« Reactie #7 Gepost op: 10 september 2009, 18:19:33 pm »
ik vind het stuk wel oke< alleen de adviezen zijn onnatuurlijk< ze komen zo simpel over<dat het net lijkt alsof het allemaal de normaalste zaak van de wereld is< en dat je kind gewoon meegeeft dat scheiden oke is< als je er maar positief over doen> bewezen is dat kinderen van gescheiden ouders het allemaal niet zo nauw meer nemen met de normen en de waarden< en dat moet nou juist bevochten worden< door niet alle verdriet bij ze weg te nemen< maar door eerlijk te vertellen wat er aan de hand is> er is er meetal een die er geen zin meer in heeft< ondanks dat hij of zij wel de verantwoordelijkheid van het gezin is aangegaan> dat mag een kind best weten< want zo hoort het namelijk niet>
Love will conquer all... if there ever was any...