Aangepast zoeken



Auteur Topic: De Piloot (over hoe proces in een relatie kan lopen)  (gelezen 3488 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

  • Lid van Verdienste
  • Alleen lezen
  • ***
  • Berichten: 942
  • Freedom is loving yourself
    • http://forum.liefde.com/showthread.php?t=14354
De Piloot (over hoe proces in een relatie kan lopen)
« Gepost op: 19 juni 2010, 21:02:45 pm »
Als ik blijf denken zoals ik altijd heb gedacht,
Blijf ik geloven zoals ik altijd heb geloofd.
 
Als ik blijf geloven zoals ik altijd heb geloofd,
Blijf ik doen wat ik altijd heb gedaan.   
                                                     
Als ik blijf doen wat ik altijd heb gedaan,
Blijft mij overkomen wat mij altijd overkomt.
 
 

 
                                                 
 


 

De Piloot.
 
Ooit ging het slecht met me. Heel slecht. In die tijd heb ik ervaren hoe eenvoudig het is om te functioneren op de automatische piloot. Hoofd omhoog, verstand op nul, blik op oneindig en heel hard roepen dat het goed met me ging. Ik redde me de dag door op de automatische piloot en deze deed het prima. Hij bepaalde de route en verwachtte niet van me dat ik met hem mee dacht. Mijn automatische piloot werd mijn steun en toeverlaat. Heel soms waagde ik het even om uit te zetten, maar dan schrok ik zo van de echte wereld dat ik hem snel weer aanzette.
Na jaren trouwe dienst begon de piloot slijtage verschijnselen te vertonen. Steeds vaker kreeg ik hem moeilijk op gang en af en toe wist ook hij de weg niet meer. Op een dag deed hij het helemaal niet meer. Definitief kapot was de diagnose.
Ik was de weg volledig kwijt en in die tijd heb ik de kaart van het leven leren lezen. De automatische piloot was er niet meer en ik moest het eindelijk zelf gaan doen.
 
 

Ik keek op de kaart en raakte volledig in paniek. Ik was verdwaald en had werkelijk geen idee welke kant ik uit moest. Ik ben gaan rennen. Eerst de ene kant op en toen de andere. Uiteindelijk kwam ik doodmoe weer op de dezelfde plek uit. Het had me veel energie gekost en ik was er niks mee opgeschoten. Ik ben op de grond gaan zitten en heb de kaart van mijn leven helemaal uitgeklapt. Ik ben gaan zoeken waar ik vandaan kwam. Ik schrok me te pletter. De piloot had me naar plaatsen geleidt waar ik helemaal niet wilde zijn en ik had daarbij veel grenzen overschreden. Tegen beter weten in heb ik de kaart weer dicht geklapt en ben her en der gaan informeren of iemand een automatische piloot voor me wist. Deze zoektocht was “het feest der herkenning” iedereen wist precies waar ik het over had, maar niemand had een piloot voor me. Ze hadden hem of zelf nog veel te hard nodig of hij was onlangs kapot gegaan.
Langzaam drong het tot me door dat ik het echt met de kaart en mijn gebrek aan gevoel voor richting zou moeten doen. Misschien zou ik onderweg aan velen de weg moeten vragen. Ik besloot dat dat niet erg zou zijn. Met herwonnen moed klapte ik opnieuw de kaart uit. Ik heb bewust niet meer gekeken naar de reis die ik al afgelegd had en de grenzen die ik daarbij had overschreden. Ik stippelde mijn route uit en met gemengde gevoelens ging ik onzeker op pad. Vooral in het begin heb ik vaak de weg moeten vragen, omdat ik niet wist waar een bepaald pad zou eindigen en ik bang was voor het onbekende. Onderweg plukte ik af en toe een mooie bloem en soms vergiste ik me door in brandnetel te grijpen. Huilend bekeek ik dan mijn pijnlijke handen.
 
 
 

Op een dag werd ik tijdens één van mijn moeilijke momenten betrapt door een toevallige voorbijganger. Hij bood me zijn automatische piloot aan. Hij had hem zelf niet meer nodig en geen zin het ding nog langer met zich mee te slepen.
Tijdens zijn reis hadden verschillende mensen hem gesmeekt de piloot aan hen af te staan, maar hij had hem bij zich gehouden tot hij de persoon zou treffen aan wie hij hem toe vertrouwde. Die persoon was ik. Hij liet me plechtig beloven dat ik er zorgvuldig mee om zou gaan. Ik mocht de automatische piloot alleen gebruiken als het echt niet anders kon en dan alleen om even bij te tanken. Ik bedankte hem voor zijn vertrouwen en wist dat ik het waar zou maken.
Naarmate mijn reis vorderde, groeide ook mijn zelfvertrouwen. Ik was niet meer bang voor het einde van een pad en wat daarna zou volgen. Ik werd zelfs nieuwsgierig en ging steeds minder de weg vragen. Ik zocht de uitdaging van het onbekende. Mijn gevoel werd mijn kompas en alles in me bevestigde dat ik de juiste richting insloeg. Op den duur werd ik zelfs een tikkeltje baldadig. Dan liep ik expres de verkeerde kant op. Iedereen riep dat ik verkeerd liep, maar ik stapte fluitend door. Ik ging min of meer bewust bepaalde grenzen over en liep net zolang door tot iets of iemand me bij de kladden greep en me naar het juiste pad verwees. Niet zelden heb ik toe moeten geven dat ik een bepaalde grens beter niet had kunnen overschrijden, maar ik haalde mijn schouders op en vervolgde mijn weg. Zonder angst om te verdwalen. Ik verdwaalde regelmatig, maar ik raakte er niet meer van in paniek. Ik liep niet terug, ik ging niet dwalen, maar ik pakte de kaart en vroeg de weg.
 
 

Inmiddels is het tot me doorgedrongen dat ik deze reis in dit leven niet ga voltooien. Dus ik doe het kalm aan. Rennen heeft geen zin, want ik kom toch nooit op de plek van bestemming. Heel soms denk ik dat ik er ben, maar uit een onbestemd gevoel van onrust blijkt al snel dat het niet zo is. Dan vervolg ik mijn weg. Vol goede moed.
Onderweg geniet ik van de bloemen, ik vervloek de brandnetels en af en toe moet ik een zware rots verplaatsen om door te kunnen lopen. Nog steeds tref ik grenzen en ik heb van mezelf geaccepteerd dat ik het beste functioneer als ik balanceer op het randje of net iets erover.
Nu sta ik op een kruising, samen met jou, hand in hand. Het laatste stukje zijn we samen opgelopen en dat was niet gemakkelijk. Het was een moeilijke weg, veel obstakels, veel brandnetels en maar weinig bloemen om te plukken. Onderweg zijn we beiden gestruikeld en ook beiden weer opgekrabbeld. Ik ben je dankbaar dat je met me op liep. Niet omdat ik de weg niet wist, want die weet ik inmiddels wel, maar met jou was deze makkelijker begaanbaar en heb ik er minder lang over gedaan.

Nu staan we op een kruising. De weg achter ons is vroeger. We zouden een stukje terug kunnen lopen om te kijken of we wel echt alle bloemen geplukt hebben. Maar we weten allebei dat de allermooiste weg zijn. De enkele die er misschien nog staat is de moeite niet waard om al die obstakels nogmaals te nemen. Trouwens als we er eenmaal zijn is de bloem waarschijnlijk toch al uitgebloeid. Dus laten we ons de teleurstelling besparen en niet meer terug lopen. De weg links, daar mag ik niet in, want dat is jouw leven. De keren dat ik het gewaagd heb een voet in die richting te zetten waren beangstigend en confronterend. De weg rechts is voor jou geen optie. Daar ligt mijn leven. Ik zou je er van harte welkom heten, maar je zou je er niet thuis voelen. Dit gemis zou op den duur teveel van beiden vergen. Iedere stap die we nu nog samen zouden zetten, zou rechtdoor zijn. En daar ligt de grens! Zwaarbewaakt met prikkeldraad en landmijnen. Ik hoef je niet te vertellen dat ik je het liefste bij de hand zou pakken om samen met jou die grens over te rennen. Weliswaar met mijn ogen dicht en met mijn vingers in de oren. Maar ik zou het doen. Ongeacht of daar bloemen of brandnetels zijn. Zelfs in een veld met brandnetels zou ik overleven met jou.
Ik weet ook waarom ik hier stop. Ik zou aan je moeten trekken en duwen, zonder dat er beweging in je komt. Na iedere stap vooruit, plaats je er twee terug.
 
 

Dus nu staan we op de kruising al heel lang voor ons allebei een veilige plek, maar we kunnen hier niet eeuwig blijven staan. Het is een druk bezocht punt en er zijn mensen die er langs willen. Ze willen terug, naar links, naar rechts of misschien wel rechtdoor.

Ik onderuk de neiging om ze de weg te wijzen, me realiserend dat dit niet meer dan een projectie van mijn eigen tegenstrijdige gevoelens zou zijn. Ze zijn net als wij ver gekomen en hebben recht op hun eigen koersbepaling. Ik laat nu je hand los. Dan kun jij naar links en ik naar rechts. De automatische piloot laat ik staan. Die heb ik niet meer nodig. Ik wil alleen zo af en toe eens kijken of hij er nog staat en dan hoop ik dat ik je tref, zodat ik je kan vertellen hoeveel ik nog altijd van je houd.

 
 
  
                                               
           
 

WWW.HULPVERLENING.NU
NieuwsbriefJAARGANG 2 – UITGAVE 3
December 2009
« Laatst bewerkt op: 19 juni 2010, 21:19:09 pm door Ennea »
Vertrouw erop dat de pijn zachter wordt als je de tijd neemt om geduldig en mild met je gevoelens om te gaan.

  • LoveMe

  • Gast
Re: De Piloot (over hoe proces in een relatie kan lopen)
« Reactie #1 Gepost op: 19 juni 2010, 22:51:54 pm »
Wat een prachtig verhaal ... het ontroerde me!

Bedankt voor het plaatsen Ennea.